A JAK DOROSNĘ, CHCĘ BYĆ DUŻY I SILNY. O BIGOREKSJI.

Podobno ponad 95% amerykańskich mężczyzn może być niezadowolonych ze swojego wyglądu. W przeciwieństwie do kobiecej dyssatysfakcji z ciała, mężczyźni czują się za chudzi, za mali, za słabi. Dlatego podejmują działania mające na celu powiększenie swojej muskulatury. (Podobno już 6 letni chłopcy wykazują preferencję umięśnienia, jeśli chodzi o męskie sylwetki). W patologicznym nasileniu dążenia te mogą przerodzić się w bigoreksję. Czym ona jest? Jakie są jej objawy? W jaki sposób może wpływać na życie cierpiących na nią osób?


Bigoreksja zwana jest też dysmorfią mięśniową. Nie jest zaliczana do zaburzeń odżywiania. Cały czas trwają spory badaczy, gdzie to zaburzenie przyporządkować. Niektórzy badacze uważają, że można je zaliczyć do  zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, inni widzieliby bigoreksję wśród zaburzeń odżywiania lub zaburzeń dymorficznych. Ponadto bigoreksja  nie została dotychczas sklasyfikowana w DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)- klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego. Niewątpliwie wiąże się z cielesnością, zaburzonym obrazem ciała i upośledzeniem funkcjonowania jednostki.

Dysmorfia mięśniowa dotyka głównie mężczyzn. Rozwija się między 15 a 30 rokiem życia. Charakteryzuje się:

  • skupieniem na ciele- na budowaniu masy mięśniowej, staje się to głównym celem działań,
  • zniekształconym obrazem ciała- postrzeganie siebie jako małego, słabego (niezależnie od rzeczywistych wymiarów/masy/siły),
  • niezadowoleniem z ciała- przeważają negatywne emocje,
  • sprawdzaniem muskulatury- ogromne skupienie na ciele, częste oglądanie (zwłaszcza po ćwiczeniach), śledzenie zmian i „wypatrywanie” postępów, przeglądanie się w lustrze, analizowanie sylwetki całościowo ale i poszczególnych części (klatki piersiowej, ramion etc.),
  • (często)  stosowanie rozmaitych suplementów diet oraz nielegalnych środków wspomagających, bez konsultacji z lekarzem.

Osoba cierpiąca na to zaburzenie całe swoje życie organizuje wokół rzeźbienia ciała, wokół tego obszaru krąży duża część jej myśli. Często stosuje diety, opracowuje sztywne i wymagające plany treningowe. Każde odstępstwo od założonego planu powoduje odczuwanie niepokoju oraz poczucia winy, które mogą być kompensowane dodatkową porcją ćwiczeń. Zaburzenie to może powodować zakłócenia w życiu zawodowym i prywatnym- brak czasu, bo duża jego część poświęcana jest ćwiczeniom, niekiedy unikanie spotkań towarzyskich, aby nie jeść, nie pić produktów, które uważa za szkodliwe dla ich diety.

Podobnie jak w zaburzeniach odżywiania osoba chorująca na bigoreksję może być bardzo podatna na przekaz medialny, na prezentowany w nim ideał męskiego ciała, który internalizuje i z ogromną wytrwałością do niego dąży. Warto zwrócić uwagę, że chłopcy już od dziecka epatowani są na takim wizerunkiem ideału męskiego ciała- bohaterowi dziecięcych kreskówek to przeważnie muskularni, silni mężczyźni- Batman, Superman…

Warto pamiętać, że zaburzenie to przysparza wiele problemów i cierpienia osobom na nie chorującym i nie powinno być pomijane, szczególnie w obecnych czasach kultu ciała i rygoryzmu wobec niego.


Źródła:
1. Stuart B. Murray, Elizabeth Rieger, Tom Hildebrandt , Lisa Karlov , Janice Russell , Evelyn Boon ,Robert T. Dawson, Stephen W. Touyz. (2011). A comparison of eating, exercise, shape, and weight related symptomatology in males with muscle dysmorphia and anorexia nervosa, Body Image, 9, 2, 193–200
2. Marina V. Sokolova, Irene González-Martí, Onofre Ricardo Contreras Jordán, Juan Gregorio Fernández Bustos. (2013). A case study of muscle dysmorphia disorder diagnostics, Expert Systems with Applications, 40, 4226–4231

Leave a Reply

Top