BLISKO BYĆ. KILKA SŁÓW O TYM, JAK SIĘ ZACHOWAĆ, GDY KTOŚ BLISKI CHORUJE NA ZABURZENIA ODŻYWIANIA.

Twoje dziecko, ktoś bliski jest chory, ale nie wiesz co zrobić, jak pomóc, jak się zachować? Oprócz dokarmiania nic nie przychodzi Ci do głowy? Czy rozmawiać, czy karać, czy ignorować problem? Niniejszy artykuł na podstawie publikacji Beaty Szurowskiej ,,Anoreksja w rodzinie’’ pomoże Ci odnaleźć się w tej trudnej sytuacji na każdym etapie choroby.


Etap przedanorektyczny, kiedy objawy typowe dla jadłowstrętu nie są jeszcze obecne, ale dziecko izoluje się, ma obniżony nastrój, jest niezadowolone z siebie, nic go nie cieszy, interesuje się kaloriami, dietami, narzeka na swój wygląd, szczególnie na wagę i ciało.

Co robić?
> Rozmawiaj z dzieckiem, niech czuje Twoją obecność! Dawaj mu dowody swojego wsparcia i miłości.
> Nie oceniaj! Nie lekceważ problemów.
> Staraj się zainteresować dziecko czymś nowym, może nowe hobby, pasja. Zajmuj wolny czas. Odwracaj jego uwagę od odchudzania, diet, nadmiernego zainteresowania jedzeniem.
> Nie widzisz efektów? Pomyśl i porozmawiaj z dzieckiem o wizycie u psychologa!
> Nie wolno lekceważyć tego etapu!

Początek anoreksji. Dziecko stosuje rygorystyczną dietę i widoczny jest spadek masy ciała. Straconym kilogramom towarzyszy radość, natomiast przybieranie na wadze związane jest z napięciem i lękiem. Często także towarzyszą temu intensywne ćwiczenia fizyczne. Dziecko odmawia jedzenia, odchudza się, ale zaprzecza chorobie. Twierdzi, że nic się nie dzieje, a inni zwariowali.

>
Warto zrobić dziecku dokładne badania, takie, które sprawdzą stopień odwodnienia organizmu.
>To moment, kiedy należy udać się do terapeuty, który pomoże rozwiązać problem i zmotywować dziecko do leczenia.
> Spędzaj więcej czasu z dzieckiem i nadal staraj się odwrócić jego uwagę od diet.
> Jako rodzic bądź ciepły, wyrozumiały i kochający, ale w stosunku do choroby stanowczy.

Dziecko zdominowane przez objawy i rozwój choroby. Anoreksja przejęła kontrolę nad życiem dziecka. Życie podporządkowuje ćwiczeniom i diecie. Sprawy takie jak szkoła, praca, sprawy rodzinne zostały odsunięte są na dalszy plan.

>Często zabieraj dziecko na badania i kontrole lekarskie. Choroba stanowi zagrożenie dla jego życia.
> Jeśli jeszcze nie została podjęta terapia, wykorzystaj moment, kiedy dziecko samo ma dosyć swojej choroby i namów je na wizytę u psychologa.
> Zapoznaj się z programem leczenia.
> Nie krytykuj terapeuty, metody i spraw związanych z leczeniem przy dziecku.
> Nie pokazuj braku nadziei i nie wpadaj w panikę, kiedy początkowo nie widać efektów terapii.
> Zaproponuj dziecku swoje uczestnictwo w terapii. Jeśli nie chce, nie naciskaj.

Wyniszczenie organizmu. Choroba zdominowała życie dziecka. Jest apatyczne, nie ma siły na codzienne funkcjonowanie, czasem towarzyszą mu napady agresji. Dziecko nienawidzi choroby ale jednocześnie nie może bez niej żyć. W tym okresie często konieczna jest hospitalizacja.

> Konieczny jest stałe monitorowanie zdrowia dziecka. To poważne zagrożenie dla życia.
> Leczenie jest konieczne!
> Nie wierz w każde słowo dziecka, pamiętaj, że jest chore i czasem to TYLKO deklaracje poprawy, nie mające związku z rzeczywistością. Nie daj się manipulacji.
> Ufaj lekarzom, terapeutom.
> Nie upieraj się, że hospitalizacja nie jest konieczna.
> Pamiętaj, że dziecko nie robi Tobie na złość, nie bawi się dobrze. To ono właśnie najbardziej cierpi, jest bezbronne i nie może sobie z tym poradzić!


Źródło:
Szurowska M., Anoreksja w rodzinie, Difin, Warszawa 2011

Leave a Reply

Top